Filed under: LIGHT BLUR
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต
…
วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม
คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี
วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้
ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ
และ…ยืนร้องไห้
พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…
…
พี่…เจ็บมากเลย
เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
…
พี่รองเงียบ…บอกว่า
“ผมเข้าใจ”
…
“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”
…
เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า
“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”
.
.
.
เราบอกพี่รอง
“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย
พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง
ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”
…
“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา
เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”
…
“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”
…
พี่รองบอกว่า”ใช่”
.
.
.
บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้
.
.
.
วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง
Filed under: LIGHT BLUR
พี่รองโทรมาตอนบ่าย
เราพูดกับเค้าว่า
“พี่…ทำไมใช้ชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้”
เราถามเค้าว่า
“พี่ทำยังไงอะ…ถึงใช้มันมาได้เป็น 10ๆปี”
พี่เค้าหัวเราะและบอกว่า
“เดี๋ยวคุณก้อต้องผ่านมันแบบผม”
…
คนเรายึดเอาความคิดตัวเองเป็นหลักก่อนเสมอๆ
อีโก้ตัวโต…กูมองไม่เห็นมึง
อีโก้กูตัวโตกว่า
อีโก้มึงเป็นยังไง
เห็นมั๊ย…มึงเห็นมั๊ย…นี่ไงอีโก้กู
อีโก้เรา…ก้อตัวใหญ่มากพอที่จะบังตัวเรามึดเหมือนกัน
อีโก้…ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับคนที่เรารัก
เก็บอีโก้เอาไว้…ใช้กับ…ศัตรูและผู้เข้าแข่งขันของเรา…ดีกว่า
…
เหล้า…ใครบอกไม่ช่วยอะไร
ช่วยได้ในปริมาณที่พอเหมาะ
มากเกินไป…จะงงหลังจากตื่นนอน
กินน้ำเยอะๆ เวลากินเหล้า
…
ไม่มีใครทำร้ายตัวเราได้เท่ากับตัวเราเอง
จริงสัดสัด
สาดดดดดดดดดดดดดด
…
รู้…ดีกว่าไม่รู้ห่าอะไรเลย
ยังยืนยันคำนี้อยู่
รู้หมด…ไม่สบายใจแบบสบายใจ
แต่ไม่รู้อะไร…ไม่มีความสบายใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย
เพราะรู้หมด…จะไม่เหลืออะไรให้คิดนอกจากคิดเยอะ
แต่ไม่รู้อะไร…มันมากับความไม่สบายใจ…และคิดมาก
ขอบอก…ว่าต่างกัน
…
เรามักมองไม่เห็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ใกล้เกิน…ชินชา…ประจำวัน
ไกลๆ…ตื่นตา…ตื่นใจ
คนเรานี่มัน…แม่ง…จริงๆเลยหวะ
ให้ตาย!!!
…
วิ่งแล้วเมื่อย
เมื่อยแล้วเหนื่อย
เหนื่อยแล้วหอบ
หอมแล้วอยากหยุดพัก
ตอนนี้…กำลังหอบแฮ่กๆๆ
อีกเดี๋ยวคงได้หยุดพัก
พักนานๆ…จะเริ่มไม่อยากวิ่ง
กูอยากนั่งนิ่งๆ…ไม่วิ่งแล้ว
…
อีกครั้ง
เมาในปริมาณที่พอเหมาะ…มันช่วย
Filed under: LIGHT BLUR
ตลกดี
ตั้งใจจะไปซื้อขนม ซื้อของกินที่สยาม
แต่สุดท้าย
ก้อเดินวนไปมาเป็นตัวอะไรไม่รู้
ได้ที่นั่งก้อโทรศัพท์
พูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
…
มาทำไมว่ะสยาม
มาทำไมวะเนี่ย
…
แต่…รู้สึกตัว
ว่าดีขึ้น
ดีขึ้น
ดีขึ้น
มันมาแป๊บเดียว
แล้วมันก้อไป
อยู่ไม่นาน…รู้สึกไม่นาน
คงเป็นเพราะว่า…ทั้งชา
ทั้งชิน
…
ก้อบอกแล้ว ว่าอยากมีความสุข
…
คุยกับพี่รองวันนี้
ตอน 4 ทุ่มกว่าแกมะเสจมา
โคตรง่าย…โคตรสั้น
“อย่านอนร้องไห้น่ะ”
…
พี่…
พี่ไม่รู้หรอก…อ่านมะเสจพี่นั่นแหละ
เตยอะ…จะร้องไห้เอา
…
รู้สึกดีมากจริงๆ
…
ที่มีคนนึกถึงความรู้สึกของเรา
n_n
