Filed under: BLACK
ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วหวะ
อยากออกไปให้มันพ้นๆจากที่นี่
อยากหายตัวไปเฉยๆ
ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าเลยหวะ
เหนื่อย ทรมาน
เสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ไม่ต้องการอนาคตอะไรแล้ว
ไม่ต้องการหวะ
ทุกวัน เหมือนกำลังจะตัวเล็กลงทุกวัน
ไม่อยากตื่นนอนขึ้นมารู้สึกว่ามองไม่เห็นทางข้างหน้า
ไม่ใช่หวะ
ไม่ใช่แบบนี้
ไสหัวไปไกลๆ
อยากไปให้ไกล
ยิ่งอยู่ตรงนี้ ยิ่งเกลียดตัวเอง
อ่อนแอ ขี้ขลาด
เกลียดตัวเอง
Filed under: BLACK
I’m about to leave this towm.
I can not stay.
Things still haunted me.
I wont get back here if i can not come back to the same person i used to be.
To be honest.
I’m hurt…still do.
It’s the most unexpected, unbelievable, disappointed, truely hurt experience i’ve ever met in my entire life.
Can not erase easily.
It’s stuck, i’m stuck
I cannot go on.
Good memory is fading but bad things is so clear.
I can not stay.
I’m a coward, i got that.
I’m not strong, i got that.
I just cant stay.
I’ll cured someday, but not right now.
not real soon.
I still hurt.
I’m so sorry for all the things that happen.
if i could turn back time…i’ll take it all back.
no one know how much does it takes to be right here.
No one know how i feel.
They say they do know, but they dont
I was once being so strong.
Now.
that girl is gone.
I’m so sorry
I’m so sorry for everything.
Good bye.
Filed under: BLACK
สำหรับ…วันนี้
ตอนนี้
เดี๋ยวนี้
นาที…วินาทีนี้
.
.
.
ทำไม่ได้
.
.
.
ยังคงทำไม่ได้
.
.
.
เหลือแค่จุดนี้…เพียงจุดเดียว
ที่ทำให้ทุกๆอย่าง…ไม่สามารถ…
.
.
.
กลับดีดังเดิม
.
.
.
up to me
.
.
.
or
.
.
.
to whome?
.
.
.
who…cares?
.
.
.
so…keep digging the big black hole.
as deep as you can.
keep on digging and step in side.
Filed under: BLACK
ไม่ได้พูดอะไรออกไปเลย
ชั้นไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยซักอย่างเดียว
ชั้นแค่อยากพูดออกไป แต่ไม่สามารถทำได้
เพราะชั้นไม่รู้จะพูดออกไปเพื่ออะไรอีกต่อไปแล้ว
แก…
ชั้นจะเป็นศุนย์กลางของจักรวาล
ชั้นจะไม่โคจรรอบคนอื่นอีกแล้ว
ชั้นจะไม่พูดมันออกมาอีกแล้ว
จะไม่มีวันได้ยินคำๆนั้นอีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะทำ สิ่งที่ชั้นอยากทำ
ชั้นไม่เอาเหตุผลอีกแล้ว
ชั้นจะปล่อยให้อารมณ์มันกลับเข้ามาครอบครองส่วนต่างๆของตัวชั้นอีกครั้ง
ชั้นจะปล่อยให้อารมณ์มันจัดการกับการกระทำทุกๆอย่างของชั้น
ไม่เอาความรู้สึกอีกต่อไปแล้ว
ชั้นจะปล่อยให้มันชา…และกระด้างขึ้นเรื่อยๆแบบที่มันกำลังเป็น
ความรู้สึกชั้น…มันชาและเริ่มตายด้านขึ้นทุกวันๆ
เหตุผลแบบเห็นแก่ตัว…มันก่อตัวขึ้นมาปกป้องคุ้มครองชั้นจากตัวเอง
แก…
ชั้นมีความสุขทุกวันศุกร์
ชั้นเมา…ชั้นรู้สึกดี
วันไหนชั้นเมาแล้วล้วงคออ้วก
ชั้นรู้สึกตลกและขำตัวเอง
ไม่เอาแล้ว…โคจรรอบคนอื่น
ไม่เอาแล้ว…ประโยคนั้น
ไม่เอาแล้ว…ความรู้สึกที่อยากจะมอบทุกอย่างให้
ไม่เอาแล้ว…ไม่มีคุณค่าเพียงพอ
มาโคจรรอบตัวชั้นก้อแล้วกัน
ชั้น…จะเป็นศุนย์กลางของจักรวาล
ชั้น…จะใช้ชีวิตให้เต็มไปด้วยหลุมดำ
จะดูดกลืนเอาทุกสิ่งทุกอย่างรอบๆตัวมาอยู่ที่ชั้น
ไม่มีการได้มา…ไม่มีการสูญไป
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น…ไม่มีอะไรเกินจริง
ทุกสิ่งเป็นเรื่องเพ้อฝัน…มีแต่ในนิยาย
น้ำตาที่เสียไป…ให้มันหายไปแล้วอย่าได้กลับมาอีกเลย
วันนึงข้างหน้า…วันที่หลุมดำมันหายไป
วันที่ชั้นจะหยุดดูดกลืนเอาทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัว
วันที่ศุนย์กลางของจักรวาลจบลง
ชั้นเชื่อว่า…
โลกแม่งจะสงบสุขมากขึ้น
แล้ว…คำๆนั้น…จะถูกหยิบยกขึ้นมาใช้อีกครั้งนึง
ทุกอย่างจะอบอุ่นขึ้น
ความสุข…ความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลก
จะเกิดขึ้นกับคนที่รู้ว่า…จะทำยังไงที่จะทำให้การดูดกลืนบ้าๆนั่นมันจางลง
ชั้น…รักที่จะให้
ชั้น…รักที่จะรัก
แต่ตอนนี้…ชั้นไม่เหลืออะไร…”ให้”…และ…”รัก”
ชั้นไม่เหลืออะไรอีกนอกจาก
ความพยายามที่จะใช้ชีวิตแบบเห็นแก่ตัว
ชั้นจะรับ
ช้นจะรับ…และรับ
เพียงเพราะตอนนั้…
ชั้นรักที่จะรับ…มากกว่าให้
แก…วันนี้ชั้นคิด
แต่ชั้นไม่ได้พูดอะไรออกไปเลยซักคำเดียว
เพราะ…
ชั้นคิด…
ชั้นคิด…อย่างที่ชั้นคิด
คุณค่าของการให้…มันคืออะไรกัน
แล้วคนที่รับ…เห็นคุณค่าของสิ่งที่ได้…มั๊ย
ชั้นคิด…อย่างที่ชั้นคิด
อย่างที่…ใคร…ไม่สามารถ…และอาจไม่อยากเข้าใจ
ชั้นเอง…ก้อเหนื่อยที่ต้องการคนเข้าใจ
แก…
วันนึงข้างหน้า…โลกแม่งจะสงบสุข
ชั้นจะดูดกลืนทุกสิ่งทุกอย่าง…เพื่อรอวันนั้น
วันที่ชั้นจะมีความสุขแบบสงบๆ…กับคนอีกคน…ที่จะมาเข้าใจแบบไม่ต้องเข้าใจ
ขอให้เค้าโชคดีที่สุดในโลก
เพราะชั้นชอบมากเลย…เวลาที่โดนกอดแรงๆ
