Between Me And World’s Weblog

มันยังคงเป็นเรื่องที่เราตลกอยู่เสมอๆ

ที่

ยังรู้สึกรักคนๆนี้เหมือนกับวันที่เรารู้ตัวว่าเรารักเค้า

ทั้งๆที่

ตามเหตุและผลและสถานการณืต่างๆที่เกิดขึ้นและกำลังจะเกิดขึ้น

เรามีศักดิ์และศิทธิ์เต็มที่ๆที่จะเกลียดเค้า

 แต่ไม่รู้สึกแบบนั้นเอาซะเลย

ไม่ใช่ว่าไม่อยากน่ะ อยากเหมือนกัน

แต่ไม่เคยที่จะรู้สึกแบบนั้นนี่สิ

เราถึงรู้สึกว่ามันตลก

ทุกความรู้สึกมันยังชัดเหมือนเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา

ไม่เคย…หันไปมองใครเลย

มีความสุขที่อยู่ตรงนี้

ยิ่งทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เคยอยากไปไหน

ไม่เคยมองหาใครเพิ่มเติม

ไม่เคย…ต้องการอะไรให้มันมากกว่าเท่าที่มี

ครอบครัว

เพื่อน

คนรัก

ผู้คนรอบตัว

ไม่รู้สึกเลยว่าอยากจะพบปะใครให้มากขึ้น

เรารู้สึกว่าเราพอใจและมีความสุขกับทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้จริงๆ

พอใจแล้ว มีความสุขมากแล้ว

ถึงแม้ว่าในคววามสุขที่ว่า

มันจะมีบางมุมที่มันไม่สบายใจหรือทุกข์ใจบ้าง

แต่…มีความสุขมากน่ะ

เท่านั้นแหละ

เพราะว่า…เดี๋ยวทุกอย่างมันก้อจะค่อยๆเปลี่ยนไป

เพราะเราเองก้อยังหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้

อยากจะหยุดจะตายไป

แต่ไม่ได้แล้ว ก้อคงไม่ได้ ก้อเดินมันต่อไป

ไม่เคยอยากจะเจอรักแท้อีกเลย

รู้สึก…เหมือนมันไม่มีอยุ่จริง

นอกจากพ่อกับแม่และพี่ชายกับหมาที่บ้านแล้ว

ไม่มีจริงๆ

คนที่จะรักเราได้หมดใจ และหยุดอยู่ตรงนี้กับเรา

เป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่จริง