Filed under: LIGHT BLUR
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต
…
วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม
คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี
วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้
ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ
และ…ยืนร้องไห้
พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…
…
พี่…เจ็บมากเลย
เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
…
พี่รองเงียบ…บอกว่า
“ผมเข้าใจ”
…
“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”
…
เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า
“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”
.
.
.
เราบอกพี่รอง
“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย
พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง
ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”
…
“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา
เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”
…
“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”
…
พี่รองบอกว่า”ใช่”
.
.
.
บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้
.
.
.
วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง
