Between Me And World’s Weblog

ตลกดี

ตั้งใจจะไปซื้อขนม ซื้อของกินที่สยาม

แต่สุดท้าย

ก้อเดินวนไปมาเป็นตัวอะไรไม่รู้

ได้ที่นั่งก้อโทรศัพท์

พูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 …

มาทำไมว่ะสยาม

มาทำไมวะเนี่ย

 …

แต่…รู้สึกตัว

ว่าดีขึ้น

ดีขึ้น

ดีขึ้น

มันมาแป๊บเดียว

แล้วมันก้อไป

อยู่ไม่นาน…รู้สึกไม่นาน

คงเป็นเพราะว่า…ทั้งชา

ทั้งชิน

…

ก้อบอกแล้ว ว่าอยากมีความสุข

…

คุยกับพี่รองวันนี้

ตอน 4 ทุ่มกว่าแกมะเสจมา

โคตรง่าย…โคตรสั้น

“อย่านอนร้องไห้น่ะ”

…

พี่…

พี่ไม่รู้หรอก…อ่านมะเสจพี่นั่นแหละ

เตยอะ…จะร้องไห้เอา

…

รู้สึกดีมากจริงๆ

…

ที่มีคนนึกถึงความรู้สึกของเรา

n_n