Between Me And World’s Weblog

คิดๆไปก้อตลกดี

มันเหมือนกับ…ดวงคนมันจะต้องไปมั๊ง

ตอนแรก ตั้งใจมากว่าจะไปลาว

แต่คุง…ก้อดันเอา lonely planet ของเวียดนามมาให้

เอามาครอบครองอยู่ตั้งนานหลายวัน

เราหาข้อมูลของประเทศลาวไว้เป็นกระตั้กๆ

ดูตั๋วเครื่องบินตั้งแต่เดือนที่แล้ว

ตั้งใจมากว่าปีใหม่ปีนี้…จะไม่ยอมเมาตายอยุ่ที่กรุงเทพ

รู้ตัว…ว่าไม่สามารถอยู่รับสภาพปีใหม่ที่นี่ได้แน่ๆ

แต่ที่มันแปลกกลับกลายเป็นว่า

เรากลับสนใจและแอบหลงเสน่เวียดนามไปแบบไม่รู้ตัว

กลับบ้านเอา lonely planet มาอ่าน ทั้งๆที่ยังนึกภาพอะไรไม่ค่อยออก

แล้วเรื่องตลกๆก้อเริ่มเกิดขึ้น

จากราคาตั๋วขากลับจากหลวงพระบางที่ราคา 4500

มันกลายเป็น 6760 ภายในเวลาไม่ถึง 2 อาทิตย์

เรากะว่าวันนี้แหละ…จะจองตั๋ว

แต่…วันนี้แหละ

ที่กลายเป็นวันที่ตั๋วถูกจองจนหมด

และวันนี้…ดันเป็นวันที่นกแอร์เปิดโปรโมชั่นไปกลับฮานอย 3 บาท

…

รู้ตัวอีกที เราก้อจ่ายตังไปเรียบร้อยแล้ว

คิดว่า…อาจคิดไปเองบ้าบอ

แต่..มันชอบมีคนมาเล่นตลกกับชีวิต

เคย…คิดว่าเราเป็นชีวิตแบบต้นแบบที่คนข้างบนเลือกเรามาเป็นหมาก

ชอบเอาชีวิตเรามาเล่นอะไรตลกๆ

ชอบเดินเรื่องอย่างนึง…ให้เราไปเจออะไรอย่างนึง

ที่มักจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเราไปแบบ…พลิกมือ

บางที..เหตุบังเอิญเยอะๆ

มันอาจมีที่มาของมันอยู่ลึกๆ

เราอาจเจออะไรที่เวียดนาม

อะไร…ที่จะทำให้เราเปลี่ยนไป

…

ไปวันที่ 25 ธันวา

กลับมาวันที่ 1 มกรา…ปีหน้าเลย

จองคนเดียว…ไม่ได้ไปกับใครเลย

งานนี้เตยหอม backpack ไปเอง

จากที่กะว่าจะไปแบบ soft soft ที่เวียงจันทร์ – วังเวียง – หลวงพระบาง

กลับกลายเป็นอะไรที่ไม่ soft แล้ว

back pack ครั้งแรก..ก้อ beyond ไปหน่อยละ

สุดท้าย…เราก้อได้ใช้ lonely planet แบบ lonely จริงๆด้วยเหรอเนี่ย

ซาปา…เราคงเหงาที่ซาปาแน่ๆ

มัน…เป็นเมืองที่โรแมนติกเกินไป

และอากาศช่วงนั้น คงอยู่ที่ประมาณ 3 องศา

แค่เดินเอ็มโพเรียม เรายังหนาวฟันกระทบกัน

3องศา…ที่ซาปา…ตัวคนเดียว

มันคงหนาวจนไม่รู้จะพูดอะไรแน่ๆเลย

เหอะๆๆๆๆๆ

ไม่ได้หนาวแต่ตัวแน่ๆ…งานนี้