Filed under: LIGHT BLUR
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต
…
วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม
คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี
วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้
ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ
และ…ยืนร้องไห้
พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…
…
พี่…เจ็บมากเลย
เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
…
พี่รองเงียบ…บอกว่า
“ผมเข้าใจ”
…
“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”
…
เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า
“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”
.
.
.
เราบอกพี่รอง
“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย
พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง
ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”
…
“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา
เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”
…
“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”
…
พี่รองบอกว่า”ใช่”
.
.
.
บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้
.
.
.
วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง
Filed under: GREY
สรุปว่าทุกอย่างตอนนี้เหมือนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนึง
แต่เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่ได้ต้องการให้มันเกิด
แต่มันเกิดจากเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดในหนึ่งวัน
…
ไม่ได้อยู่ที่ใครอีกแล้วในตอนนี้
ทุกอย่างกลับมาเริ่มที่เรา โดยมีเราเป็นคนเลือก
เตยจะเลือกอะไร
…
จริงๆทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดก้อแสดงให้รู้ได้แล้วว่าไม่ได้ขาดแค่ความมั่นคง
แต่ขาดทั้งความหนักแน่น
ไม่มีความคิดที่คิดถึงคน 2 คน
และที่ร้ายที่สุดคือขาดความไว้ใจ
โกหกตอแหลโดยที่คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันดีสำหรับแร
แต่จริงๆแล้วมันคือการหาข้ออ้างให้ตัวเองที่จะทำอะไรซํกอย่างมากกว่า
…
เตยจะต้องเจอกับมันต่อไป ถ้าหากว่าเตยไม่ทำ
และเตยก้อจะต้องขึ้นๆลงๆขึ้นๆลงๆในความรู้สึกแบบนี้ไปอีก
มันจะกลายเป็เรื่องธรรมดาเรื่องนึง
กลายเป็นการยอมรับทุกอย่างเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
…
เคารพตัวเอง
เตยดี
เตยดีอยู่แล้ว
เตยทำดีที่สุดแล้วเท่าที่เตยจะทำได้
สิ่งที่ได้มามันไม่มีค่าคู่ควรกับสิ่งที่เตยให้ไป
มันไร้ค่า
…
เตย เตย เตย
เตยหอมๆ
เตยหอม…เตยหอม
…
ตัวเธอมีคุณค่ามากกว่าที่เค้าคิด
เค้าทำสิ่งที่ลดคุณค่าของเธอ
แล้วเธอจะต้องยอมไปเพื่ออะไร
ในเมื่อความรักที่มีให้…เค้าไม่เคยมองเห็นมัน
…
เป็นเตยหอม…ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องได้กลิ่นหอมๆจากเตย
…
เตย…ดีแล้ว
ทำต่อไป
แต่ไม่ใช่กับคนแบบนั้น
Filed under: LIGHT BLUR
พี่รองโทรมาตอนบ่าย
เราพูดกับเค้าว่า
“พี่…ทำไมใช้ชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้”
เราถามเค้าว่า
“พี่ทำยังไงอะ…ถึงใช้มันมาได้เป็น 10ๆปี”
พี่เค้าหัวเราะและบอกว่า
“เดี๋ยวคุณก้อต้องผ่านมันแบบผม”
…
คนเรายึดเอาความคิดตัวเองเป็นหลักก่อนเสมอๆ
อีโก้ตัวโต…กูมองไม่เห็นมึง
อีโก้กูตัวโตกว่า
อีโก้มึงเป็นยังไง
เห็นมั๊ย…มึงเห็นมั๊ย…นี่ไงอีโก้กู
อีโก้เรา…ก้อตัวใหญ่มากพอที่จะบังตัวเรามึดเหมือนกัน
อีโก้…ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับคนที่เรารัก
เก็บอีโก้เอาไว้…ใช้กับ…ศัตรูและผู้เข้าแข่งขันของเรา…ดีกว่า
…
เหล้า…ใครบอกไม่ช่วยอะไร
ช่วยได้ในปริมาณที่พอเหมาะ
มากเกินไป…จะงงหลังจากตื่นนอน
กินน้ำเยอะๆ เวลากินเหล้า
…
ไม่มีใครทำร้ายตัวเราได้เท่ากับตัวเราเอง
จริงสัดสัด
สาดดดดดดดดดดดดดด
…
รู้…ดีกว่าไม่รู้ห่าอะไรเลย
ยังยืนยันคำนี้อยู่
รู้หมด…ไม่สบายใจแบบสบายใจ
แต่ไม่รู้อะไร…ไม่มีความสบายใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย
เพราะรู้หมด…จะไม่เหลืออะไรให้คิดนอกจากคิดเยอะ
แต่ไม่รู้อะไร…มันมากับความไม่สบายใจ…และคิดมาก
ขอบอก…ว่าต่างกัน
…
เรามักมองไม่เห็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ใกล้เกิน…ชินชา…ประจำวัน
ไกลๆ…ตื่นตา…ตื่นใจ
คนเรานี่มัน…แม่ง…จริงๆเลยหวะ
ให้ตาย!!!
…
วิ่งแล้วเมื่อย
เมื่อยแล้วเหนื่อย
เหนื่อยแล้วหอบ
หอมแล้วอยากหยุดพัก
ตอนนี้…กำลังหอบแฮ่กๆๆ
อีกเดี๋ยวคงได้หยุดพัก
พักนานๆ…จะเริ่มไม่อยากวิ่ง
กูอยากนั่งนิ่งๆ…ไม่วิ่งแล้ว
…
อีกครั้ง
เมาในปริมาณที่พอเหมาะ…มันช่วย
Filed under: LIGHT BLUR
ตลกดี
ตั้งใจจะไปซื้อขนม ซื้อของกินที่สยาม
แต่สุดท้าย
ก้อเดินวนไปมาเป็นตัวอะไรไม่รู้
ได้ที่นั่งก้อโทรศัพท์
พูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
…
มาทำไมว่ะสยาม
มาทำไมวะเนี่ย
…
แต่…รู้สึกตัว
ว่าดีขึ้น
ดีขึ้น
ดีขึ้น
มันมาแป๊บเดียว
แล้วมันก้อไป
อยู่ไม่นาน…รู้สึกไม่นาน
คงเป็นเพราะว่า…ทั้งชา
ทั้งชิน
…
ก้อบอกแล้ว ว่าอยากมีความสุข
…
คุยกับพี่รองวันนี้
ตอน 4 ทุ่มกว่าแกมะเสจมา
โคตรง่าย…โคตรสั้น
“อย่านอนร้องไห้น่ะ”
…
พี่…
พี่ไม่รู้หรอก…อ่านมะเสจพี่นั่นแหละ
เตยอะ…จะร้องไห้เอา
…
รู้สึกดีมากจริงๆ
…
ที่มีคนนึกถึงความรู้สึกของเรา
n_n
Filed under: GREY
ตอนแรก…คิดว่าจะไม่ลบ
แต่วันนี้ลบไปแล้ว
เพราะว่า…
ถ้าไม่ลบ
ทุกครั้งที่เห็น
เรารู้สึก
เสียใจ
.
.
.
3 ทุ่มกว่า
เดินตากฝนปรอยๆยิบๆอยู่ที่ซอยหลังสวน
ความคาดหวัง…มันทำให้เราทรมาน
ความคาดหวังทำให้เราเป็นทุกข์
ความคาดหวัง…ทำให้เราผิดหวัง
.
.
.
เพราะฉะนั้น
เราจึงลบออกไปหมดเลย
ลบหมดแล้ว
เริ่มที่เรื่องง่ายๆ
ก่อนที่จะทำเรื่องที่ยาก
ต้องเริ่มนับ 1
เพราะถ้าไม่นับ 1 จะไปที่ 10-500 ไม่ได้
.
.
.
นับแล้ว
.
.
.
นับ…ตั้งแต่นี้..เป็นต้นไป
.
.
.
.
.
.
กอด…ตัวเอง…แรงๆ
Filed under: BLACK
สำหรับ…วันนี้
ตอนนี้
เดี๋ยวนี้
นาที…วินาทีนี้
.
.
.
ทำไม่ได้
.
.
.
ยังคงทำไม่ได้
.
.
.
เหลือแค่จุดนี้…เพียงจุดเดียว
ที่ทำให้ทุกๆอย่าง…ไม่สามารถ…
.
.
.
กลับดีดังเดิม
.
.
.
up to me
.
.
.
or
.
.
.
to whome?
.
.
.
who…cares?
.
.
.
so…keep digging the big black hole.
as deep as you can.
keep on digging and step in side.
Filed under: MONO TONE
คิดๆไปก้อตลกดี
มันเหมือนกับ…ดวงคนมันจะต้องไปมั๊ง
ตอนแรก ตั้งใจมากว่าจะไปลาว
แต่คุง…ก้อดันเอา lonely planet ของเวียดนามมาให้
เอามาครอบครองอยู่ตั้งนานหลายวัน
เราหาข้อมูลของประเทศลาวไว้เป็นกระตั้กๆ
ดูตั๋วเครื่องบินตั้งแต่เดือนที่แล้ว
ตั้งใจมากว่าปีใหม่ปีนี้…จะไม่ยอมเมาตายอยุ่ที่กรุงเทพ
รู้ตัว…ว่าไม่สามารถอยู่รับสภาพปีใหม่ที่นี่ได้แน่ๆ
แต่ที่มันแปลกกลับกลายเป็นว่า
เรากลับสนใจและแอบหลงเสน่เวียดนามไปแบบไม่รู้ตัว
กลับบ้านเอา lonely planet มาอ่าน ทั้งๆที่ยังนึกภาพอะไรไม่ค่อยออก
แล้วเรื่องตลกๆก้อเริ่มเกิดขึ้น
จากราคาตั๋วขากลับจากหลวงพระบางที่ราคา 4500
มันกลายเป็น 6760 ภายในเวลาไม่ถึง 2 อาทิตย์
เรากะว่าวันนี้แหละ…จะจองตั๋ว
แต่…วันนี้แหละ
ที่กลายเป็นวันที่ตั๋วถูกจองจนหมด
และวันนี้…ดันเป็นวันที่นกแอร์เปิดโปรโมชั่นไปกลับฮานอย 3 บาท
…
รู้ตัวอีกที เราก้อจ่ายตังไปเรียบร้อยแล้ว
คิดว่า…อาจคิดไปเองบ้าบอ
แต่..มันชอบมีคนมาเล่นตลกกับชีวิต
เคย…คิดว่าเราเป็นชีวิตแบบต้นแบบที่คนข้างบนเลือกเรามาเป็นหมาก
ชอบเอาชีวิตเรามาเล่นอะไรตลกๆ
ชอบเดินเรื่องอย่างนึง…ให้เราไปเจออะไรอย่างนึง
ที่มักจะเปลี่ยนแปลงชีวิตเราไปแบบ…พลิกมือ
บางที..เหตุบังเอิญเยอะๆ
มันอาจมีที่มาของมันอยู่ลึกๆ
เราอาจเจออะไรที่เวียดนาม
อะไร…ที่จะทำให้เราเปลี่ยนไป
…
ไปวันที่ 25 ธันวา
กลับมาวันที่ 1 มกรา…ปีหน้าเลย
จองคนเดียว…ไม่ได้ไปกับใครเลย
งานนี้เตยหอม backpack ไปเอง
จากที่กะว่าจะไปแบบ soft soft ที่เวียงจันทร์ – วังเวียง – หลวงพระบาง
กลับกลายเป็นอะไรที่ไม่ soft แล้ว
back pack ครั้งแรก..ก้อ beyond ไปหน่อยละ
สุดท้าย…เราก้อได้ใช้ lonely planet แบบ lonely จริงๆด้วยเหรอเนี่ย
ซาปา…เราคงเหงาที่ซาปาแน่ๆ
มัน…เป็นเมืองที่โรแมนติกเกินไป
และอากาศช่วงนั้น คงอยู่ที่ประมาณ 3 องศา
แค่เดินเอ็มโพเรียม เรายังหนาวฟันกระทบกัน
3องศา…ที่ซาปา…ตัวคนเดียว
มันคงหนาวจนไม่รู้จะพูดอะไรแน่ๆเลย
เหอะๆๆๆๆๆ
ไม่ได้หนาวแต่ตัวแน่ๆ…งานนี้
