Between Me And World’s Weblog

โตมาจนอายุ 24 แล้ว เพิ่งจะเข้าใจ

ว่าสิ่งที่ดีที่สุดมันไม่ได้หมายความว่ามันจะต้องดีที่สุดเสมอไป

ยิ่งตั้งควมหวังมาก ยิ่งเสียใจมาก

 ไม่รู้เลยว่าที่ทำๆอยู่ทุกวันมันคือการใช้ชีวิตจริงๆรึเปล่า

เรื่องราวบางอย่างไม่สามารถพูดออกมาได้แม้กระทั่งกับตัวเอง

แค่คิด…ก้อรู้สึกเจ็บจนต้องหลอกตัวเอง

เอาเรื่องราวสวยงามมากมายมากลบเกลื่อนมันเอาไว้

ไม่รู้เลย

ว่าทุกวันมองโลกในแง่ดีหรือร้าย

ไม่รู้ ว่าตัวเองมองโลกดีเกินไปมั๊ย

ทำไมบางครั้งถึงรู้สึกแบบนั้น

แต่บางครั้ง กลับต้องบอกตัวเองย้ำๆว่าไม่สามารถมองโลกในแง่ดีได้อีกแล้ว

ในขณะที่…บางคน

มองว่าเรามองโลกในแง่ร้าย

เราต้องมองสิ่งต่างๆให้มันดีกว่าที่เรามองอยู่

ตกลง…เรามองอะไร มองยังไง

ทำไมแม่งยากนักว่ะ

พยายามกอดตัวเองอยู่ตลอดเวลา

แต่ทำไมความเสียใจมันถึงมากได้ขนาดนี้

เป็นเรื่องที่ตลก

ที่มีคนมากมายรอบตัวรักเรา

แต่เพียงแค่คน 1 คน

ทำไมเราต้องการความรักจากเค้ามากขนาดนี้

เชื่อใจใครได้มั๊ย

ไว้ใจใครได้บ้าง

ทำไม…เราหวังมากไม่ใช่มั๊ย

มันไม่เป็นไปตามหวัง…มันถึงเจ็บ…แบบนั้นใช่มั๊ย

เอาอะไรมาปลอบตัวเอง

หาทุกทางเลย…มองทุกอย่างรอบตัว

ไรที่มันจะทำให้รู้สึกดีขึ้นได้

มันมีอยู่สิ่งนึง

เรามองเห้นทุกวัน

แต่ไม่สามารถเอากลับมาได้

จะไว้ใจใครได้อีก

ทำไม…ต้องถูกทำร้าย…แบบนี้….ว่ะ

ยังไม่แข็งแรงพอใช่มั๊ย

ยังต้องโตกว่านี้ใช่มั๊ย

ยังต้องเข้มแข็งอีกจนาดไหน

ถึงจะใช้ชีวิจบนโลกเฮงซวยใบนี้ได้จริงๆ

มันยาก…หรือมันง่าย

ความสุข…มัน simple ขนาดนั้นเลยเหรอ

เลือกไปแล้ว

เสียไปแล้ว

ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว

บางที…ควรจะไม่ต้องการอีกแล้ว

พร้อม…และไม่พร้อม

เมา…มันดีแบบนี้นี่เอง