Filed under: BLACK
ไม่อยากอยู่ตรงนี้แล้วหวะ
อยากออกไปให้มันพ้นๆจากที่นี่
อยากหายตัวไปเฉยๆ
ไม่อยากลืมตาตื่นขึ้นมาตอนเช้าเลยหวะ
เหนื่อย ทรมาน
เสียใจกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น
ไม่ต้องการอนาคตอะไรแล้ว
ไม่ต้องการหวะ
ทุกวัน เหมือนกำลังจะตัวเล็กลงทุกวัน
ไม่อยากตื่นนอนขึ้นมารู้สึกว่ามองไม่เห็นทางข้างหน้า
ไม่ใช่หวะ
ไม่ใช่แบบนี้
ไสหัวไปไกลๆ
อยากไปให้ไกล
ยิ่งอยู่ตรงนี้ ยิ่งเกลียดตัวเอง
อ่อนแอ ขี้ขลาด
เกลียดตัวเอง
Filed under: BLACK
I’m about to leave this towm.
I can not stay.
Things still haunted me.
I wont get back here if i can not come back to the same person i used to be.
To be honest.
I’m hurt…still do.
It’s the most unexpected, unbelievable, disappointed, truely hurt experience i’ve ever met in my entire life.
Can not erase easily.
It’s stuck, i’m stuck
I cannot go on.
Good memory is fading but bad things is so clear.
I can not stay.
I’m a coward, i got that.
I’m not strong, i got that.
I just cant stay.
I’ll cured someday, but not right now.
not real soon.
I still hurt.
I’m so sorry for all the things that happen.
if i could turn back time…i’ll take it all back.
no one know how much does it takes to be right here.
No one know how i feel.
They say they do know, but they dont
I was once being so strong.
Now.
that girl is gone.
I’m so sorry
I’m so sorry for everything.
Good bye.
Filed under: GREY
มันยังคงเป็นเรื่องที่เราตลกอยู่เสมอๆ
ที่
ยังรู้สึกรักคนๆนี้เหมือนกับวันที่เรารู้ตัวว่าเรารักเค้า
ทั้งๆที่
ตามเหตุและผลและสถานการณืต่างๆที่เกิดขึ้นและกำลังจะเกิดขึ้น
เรามีศักดิ์และศิทธิ์เต็มที่ๆที่จะเกลียดเค้า
แต่ไม่รู้สึกแบบนั้นเอาซะเลย
ไม่ใช่ว่าไม่อยากน่ะ อยากเหมือนกัน
แต่ไม่เคยที่จะรู้สึกแบบนั้นนี่สิ
เราถึงรู้สึกว่ามันตลก
ทุกความรู้สึกมันยังชัดเหมือนเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา
ไม่เคย…หันไปมองใครเลย
มีความสุขที่อยู่ตรงนี้
ยิ่งทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เคยอยากไปไหน
ไม่เคยมองหาใครเพิ่มเติม
ไม่เคย…ต้องการอะไรให้มันมากกว่าเท่าที่มี
ครอบครัว
เพื่อน
คนรัก
ผู้คนรอบตัว
ไม่รู้สึกเลยว่าอยากจะพบปะใครให้มากขึ้น
เรารู้สึกว่าเราพอใจและมีความสุขกับทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้จริงๆ
พอใจแล้ว มีความสุขมากแล้ว
ถึงแม้ว่าในคววามสุขที่ว่า
มันจะมีบางมุมที่มันไม่สบายใจหรือทุกข์ใจบ้าง
แต่…มีความสุขมากน่ะ
เท่านั้นแหละ
เพราะว่า…เดี๋ยวทุกอย่างมันก้อจะค่อยๆเปลี่ยนไป
เพราะเราเองก้อยังหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้
อยากจะหยุดจะตายไป
แต่ไม่ได้แล้ว ก้อคงไม่ได้ ก้อเดินมันต่อไป
ไม่เคยอยากจะเจอรักแท้อีกเลย
รู้สึก…เหมือนมันไม่มีอยุ่จริง
นอกจากพ่อกับแม่และพี่ชายกับหมาที่บ้านแล้ว
ไม่มีจริงๆ
คนที่จะรักเราได้หมดใจ และหยุดอยู่ตรงนี้กับเรา
เป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่จริง
Filed under: MONO TONE
การที่ใครซักคนต้องการปกป้องเรา
บางที
มันแค่ข้ออ้างที่เค้าจะปกป้องตัวเอง
Filed under: MONO TONE
ผ่านมานานร่วม 5 เดือนแล้ว
แต่ไม่มีวันไหนเลยซํกวันที่จะลืมเรื่องพวกนั้นและความรู้สึกนั้น
พูดจริงๆน่ะ…เรื่องพวกนั้นยังคงผ่านเข้ามาทุกวัน
มันไม่เคยหายไปไหนเลย
…
เป็นความจริงที่ว่าเวลาที่เรารู้สึกในแง่ลบกับบาวสิ่งบางอย่าง
เรามักจะจดจำมันเอาไว้มากกว่าเรื่องราวที่ดีๆ
…
ไม่เคยรู้สึกเหมือนเดิมอีกเลย
มันมีแผ่นอะไรซักอย่างบางๆที่คอยกรองเอาความรู้สึกในแง่บวกต่อบางอย่างเอาไว้
กันความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่ให้มันจมลงไปรวมกับความรู้สึกทั้งหมดนั่น
ตัวของเรา ใจของเรา
เรารับรู้ต่อสิ่งที่อยู่ในตัวเราได้ดีว่ามันไม่เหมือนเดิม
บางอย่างที่เราไม่เคยพูดถึงมัน
คำบางคำที่เราไม่เคยพูดมันออกมาอีกเลย
เพราะ…เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถพูดมันออกไปได้อีก
ไม่สามารถรู้สึกแบบนั้นได้อีก
ความรู้สึกไว้ใจที่เราอยากจะมอบให้ต่อใครๆ
เราไม่อยากให้ใครอีกแล้วในตอนนี้
เป็นการยากที่จะไว้ใจและเชื่อใจใครได้เต็มๆอีกซักครั้ง
…
ครั้งนึงที่เราเคยหยุด
มันเป็นแค่ครั้งนึงที่เคยหยุด
วันนี้เราไม่ได้หยุดอยู่ตรงจุดนั้นอีกแล้ว
ขามันออกเดินแล้วมันก้อไม่อยากจะหยุดอีกแล้ว
…
เคยเหนื่อยที่จะต้องเดิน
แต่ตอนนี้ เราเหนื่อยที่จะหยุดพัก
…
อาจจะจริง
ที่เราเคยพูดออกไป
…
แล้วเราจะรักใครได้อีก
Filed under: BLUE
รู้จักกันมาตั้งนาน
เพิ่งรู้รึไงว่าเรา art แดก
…
คนมีความรู้?
ตกลงคุยมาตั้งนาน…เราไม่ใช่คนมีความรู้เลยเหรอเนี่ย
คน art แดก…ไม่มีความรู้!!!
…
ไม่ใช่แล้วหละ
เราไม่ใช่ 1 ในตัวเลือกน่ะ
บ้าไปกันใหญ่แล้ว
…
ช่างเป็นเรื่องที่ปียังก้าจริงๆเลย
-_-”
Filed under: LIGHT BLUR
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต
…
วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม
คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี
วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้
ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ
และ…ยืนร้องไห้
พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…
…
พี่…เจ็บมากเลย
เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
…
พี่รองเงียบ…บอกว่า
“ผมเข้าใจ”
…
“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”
…
เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า
“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”
.
.
.
เราบอกพี่รอง
“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย
พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง
ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”
…
“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา
เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”
…
“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”
…
พี่รองบอกว่า”ใช่”
.
.
.
บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้
.
.
.
วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง
Filed under: GREY
สรุปว่าทุกอย่างตอนนี้เหมือนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนึง
แต่เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่ได้ต้องการให้มันเกิด
แต่มันเกิดจากเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดในหนึ่งวัน
…
ไม่ได้อยู่ที่ใครอีกแล้วในตอนนี้
ทุกอย่างกลับมาเริ่มที่เรา โดยมีเราเป็นคนเลือก
เตยจะเลือกอะไร
…
จริงๆทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดก้อแสดงให้รู้ได้แล้วว่าไม่ได้ขาดแค่ความมั่นคง
แต่ขาดทั้งความหนักแน่น
ไม่มีความคิดที่คิดถึงคน 2 คน
และที่ร้ายที่สุดคือขาดความไว้ใจ
โกหกตอแหลโดยที่คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันดีสำหรับแร
แต่จริงๆแล้วมันคือการหาข้ออ้างให้ตัวเองที่จะทำอะไรซํกอย่างมากกว่า
…
เตยจะต้องเจอกับมันต่อไป ถ้าหากว่าเตยไม่ทำ
และเตยก้อจะต้องขึ้นๆลงๆขึ้นๆลงๆในความรู้สึกแบบนี้ไปอีก
มันจะกลายเป็เรื่องธรรมดาเรื่องนึง
กลายเป็นการยอมรับทุกอย่างเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
…
เคารพตัวเอง
เตยดี
เตยดีอยู่แล้ว
เตยทำดีที่สุดแล้วเท่าที่เตยจะทำได้
สิ่งที่ได้มามันไม่มีค่าคู่ควรกับสิ่งที่เตยให้ไป
มันไร้ค่า
…
เตย เตย เตย
เตยหอมๆ
เตยหอม…เตยหอม
…
ตัวเธอมีคุณค่ามากกว่าที่เค้าคิด
เค้าทำสิ่งที่ลดคุณค่าของเธอ
แล้วเธอจะต้องยอมไปเพื่ออะไร
ในเมื่อความรักที่มีให้…เค้าไม่เคยมองเห็นมัน
…
เป็นเตยหอม…ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องได้กลิ่นหอมๆจากเตย
…
เตย…ดีแล้ว
ทำต่อไป
แต่ไม่ใช่กับคนแบบนั้น
Filed under: LIGHT BLUR
พี่รองโทรมาตอนบ่าย
เราพูดกับเค้าว่า
“พี่…ทำไมใช้ชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้”
เราถามเค้าว่า
“พี่ทำยังไงอะ…ถึงใช้มันมาได้เป็น 10ๆปี”
พี่เค้าหัวเราะและบอกว่า
“เดี๋ยวคุณก้อต้องผ่านมันแบบผม”
…
คนเรายึดเอาความคิดตัวเองเป็นหลักก่อนเสมอๆ
อีโก้ตัวโต…กูมองไม่เห็นมึง
อีโก้กูตัวโตกว่า
อีโก้มึงเป็นยังไง
เห็นมั๊ย…มึงเห็นมั๊ย…นี่ไงอีโก้กู
อีโก้เรา…ก้อตัวใหญ่มากพอที่จะบังตัวเรามึดเหมือนกัน
อีโก้…ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับคนที่เรารัก
เก็บอีโก้เอาไว้…ใช้กับ…ศัตรูและผู้เข้าแข่งขันของเรา…ดีกว่า
…
เหล้า…ใครบอกไม่ช่วยอะไร
ช่วยได้ในปริมาณที่พอเหมาะ
มากเกินไป…จะงงหลังจากตื่นนอน
กินน้ำเยอะๆ เวลากินเหล้า
…
ไม่มีใครทำร้ายตัวเราได้เท่ากับตัวเราเอง
จริงสัดสัด
สาดดดดดดดดดดดดดด
…
รู้…ดีกว่าไม่รู้ห่าอะไรเลย
ยังยืนยันคำนี้อยู่
รู้หมด…ไม่สบายใจแบบสบายใจ
แต่ไม่รู้อะไร…ไม่มีความสบายใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย
เพราะรู้หมด…จะไม่เหลืออะไรให้คิดนอกจากคิดเยอะ
แต่ไม่รู้อะไร…มันมากับความไม่สบายใจ…และคิดมาก
ขอบอก…ว่าต่างกัน
…
เรามักมองไม่เห็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ใกล้เกิน…ชินชา…ประจำวัน
ไกลๆ…ตื่นตา…ตื่นใจ
คนเรานี่มัน…แม่ง…จริงๆเลยหวะ
ให้ตาย!!!
…
วิ่งแล้วเมื่อย
เมื่อยแล้วเหนื่อย
เหนื่อยแล้วหอบ
หอมแล้วอยากหยุดพัก
ตอนนี้…กำลังหอบแฮ่กๆๆ
อีกเดี๋ยวคงได้หยุดพัก
พักนานๆ…จะเริ่มไม่อยากวิ่ง
กูอยากนั่งนิ่งๆ…ไม่วิ่งแล้ว
…
อีกครั้ง
เมาในปริมาณที่พอเหมาะ…มันช่วย
