Filed under: BLUE
ร้องไห้อีกแล้ว
มันยังคงเป็นเรื่องที่เราตลกอยู่เสมอๆ
ที่
ยังรู้สึกรักคนๆนี้เหมือนกับวันที่เรารู้ตัวว่าเรารักเค้า
ทั้งๆที่
ตามเหตุและผลและสถานการณืต่างๆที่เกิดขึ้นและกำลังจะเกิดขึ้น
เรามีศักดิ์และศิทธิ์เต็มที่ๆที่จะเกลียดเค้า
แต่ไม่รู้สึกแบบนั้นเอาซะเลย
ไม่ใช่ว่าไม่อยากน่ะ อยากเหมือนกัน
แต่ไม่เคยที่จะรู้สึกแบบนั้นนี่สิ
เราถึงรู้สึกว่ามันตลก
ทุกความรู้สึกมันยังชัดเหมือนเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา
ไม่เคย…หันไปมองใครเลย
มีความสุขที่อยู่ตรงนี้
ยิ่งทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เคยอยากไปไหน
ไม่เคยมองหาใครเพิ่มเติม
ไม่เคย…ต้องการอะไรให้มันมากกว่าเท่าที่มี
ครอบครัว
เพื่อน
คนรัก
ผู้คนรอบตัว
ไม่รู้สึกเลยว่าอยากจะพบปะใครให้มากขึ้น
เรารู้สึกว่าเราพอใจและมีความสุขกับทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้จริงๆ
พอใจแล้ว มีความสุขมากแล้ว
ถึงแม้ว่าในคววามสุขที่ว่า
มันจะมีบางมุมที่มันไม่สบายใจหรือทุกข์ใจบ้าง
แต่…มีความสุขมากน่ะ
เท่านั้นแหละ
เพราะว่า…เดี๋ยวทุกอย่างมันก้อจะค่อยๆเปลี่ยนไป
เพราะเราเองก้อยังหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้
อยากจะหยุดจะตายไป
แต่ไม่ได้แล้ว ก้อคงไม่ได้ ก้อเดินมันต่อไป
ไม่เคยอยากจะเจอรักแท้อีกเลย
รู้สึก…เหมือนมันไม่มีอยุ่จริง
นอกจากพ่อกับแม่และพี่ชายกับหมาที่บ้านแล้ว
ไม่มีจริงๆ
คนที่จะรักเราได้หมดใจ และหยุดอยู่ตรงนี้กับเรา
เป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่จริง
การที่ใครซักคนต้องการปกป้องเรา
บางที
มันแค่ข้ออ้างที่เค้าจะปกป้องตัวเอง
ผ่านมานานร่วม 5 เดือนแล้ว
แต่ไม่มีวันไหนเลยซํกวันที่จะลืมเรื่องพวกนั้นและความรู้สึกนั้น
พูดจริงๆน่ะ…เรื่องพวกนั้นยังคงผ่านเข้ามาทุกวัน
มันไม่เคยหายไปไหนเลย
…
เป็นความจริงที่ว่าเวลาที่เรารู้สึกในแง่ลบกับบาวสิ่งบางอย่าง
เรามักจะจดจำมันเอาไว้มากกว่าเรื่องราวที่ดีๆ
…
ไม่เคยรู้สึกเหมือนเดิมอีกเลย
มันมีแผ่นอะไรซักอย่างบางๆที่คอยกรองเอาความรู้สึกในแง่บวกต่อบางอย่างเอาไว้
กันความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่ให้มันจมลงไปรวมกับความรู้สึกทั้งหมดนั่น
ตัวของเรา ใจของเรา
เรารับรู้ต่อสิ่งที่อยู่ในตัวเราได้ดีว่ามันไม่เหมือนเดิม
บางอย่างที่เราไม่เคยพูดถึงมัน
คำบางคำที่เราไม่เคยพูดมันออกมาอีกเลย
เพราะ…เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถพูดมันออกไปได้อีก
ไม่สามารถรู้สึกแบบนั้นได้อีก
ความรู้สึกไว้ใจที่เราอยากจะมอบให้ต่อใครๆ
เราไม่อยากให้ใครอีกแล้วในตอนนี้
เป็นการยากที่จะไว้ใจและเชื่อใจใครได้เต็มๆอีกซักครั้ง
…
ครั้งนึงที่เราเคยหยุด
มันเป็นแค่ครั้งนึงที่เคยหยุด
วันนี้เราไม่ได้หยุดอยู่ตรงจุดนั้นอีกแล้ว
ขามันออกเดินแล้วมันก้อไม่อยากจะหยุดอีกแล้ว
…
เคยเหนื่อยที่จะต้องเดิน
แต่ตอนนี้ เราเหนื่อยที่จะหยุดพัก
…
อาจจะจริง
ที่เราเคยพูดออกไป
…
แล้วเราจะรักใครได้อีก
รู้จักกันมาตั้งนาน
เพิ่งรู้รึไงว่าเรา art แดก
…
คนมีความรู้?
ตกลงคุยมาตั้งนาน…เราไม่ใช่คนมีความรู้เลยเหรอเนี่ย
คน art แดก…ไม่มีความรู้!!!
…
ไม่ใช่แล้วหละ
เราไม่ใช่ 1 ในตัวเลือกน่ะ
บ้าไปกันใหญ่แล้ว
…
ช่างเป็นเรื่องที่ปียังก้าจริงๆเลย
-_-”
วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต
…
วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม
คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี
วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้
ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ
และ…ยืนร้องไห้
พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…
…
พี่…เจ็บมากเลย
เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
เจ็บ
…
พี่รองเงียบ…บอกว่า
“ผมเข้าใจ”
…
“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”
…
เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า
“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”
.
.
.
เราบอกพี่รอง
“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย
พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง
ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”
…
“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา
เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”
…
“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”
…
พี่รองบอกว่า”ใช่”
.
.
.
บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007
อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้
.
.
.
วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง
สรุปว่าทุกอย่างตอนนี้เหมือนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนึง
แต่เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง
เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่ได้ต้องการให้มันเกิด
แต่มันเกิดจากเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดในหนึ่งวัน
…
ไม่ได้อยู่ที่ใครอีกแล้วในตอนนี้
ทุกอย่างกลับมาเริ่มที่เรา โดยมีเราเป็นคนเลือก
เตยจะเลือกอะไร
…
จริงๆทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดก้อแสดงให้รู้ได้แล้วว่าไม่ได้ขาดแค่ความมั่นคง
แต่ขาดทั้งความหนักแน่น
ไม่มีความคิดที่คิดถึงคน 2 คน
และที่ร้ายที่สุดคือขาดความไว้ใจ
โกหกตอแหลโดยที่คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันดีสำหรับแร
แต่จริงๆแล้วมันคือการหาข้ออ้างให้ตัวเองที่จะทำอะไรซํกอย่างมากกว่า
…
เตยจะต้องเจอกับมันต่อไป ถ้าหากว่าเตยไม่ทำ
และเตยก้อจะต้องขึ้นๆลงๆขึ้นๆลงๆในความรู้สึกแบบนี้ไปอีก
มันจะกลายเป็เรื่องธรรมดาเรื่องนึง
กลายเป็นการยอมรับทุกอย่างเข้ามาโดยไม่รู้ตัว
…
เคารพตัวเอง
เตยดี
เตยดีอยู่แล้ว
เตยทำดีที่สุดแล้วเท่าที่เตยจะทำได้
สิ่งที่ได้มามันไม่มีค่าคู่ควรกับสิ่งที่เตยให้ไป
มันไร้ค่า
…
เตย เตย เตย
เตยหอมๆ
เตยหอม…เตยหอม
…
ตัวเธอมีคุณค่ามากกว่าที่เค้าคิด
เค้าทำสิ่งที่ลดคุณค่าของเธอ
แล้วเธอจะต้องยอมไปเพื่ออะไร
ในเมื่อความรักที่มีให้…เค้าไม่เคยมองเห็นมัน
…
เป็นเตยหอม…ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องได้กลิ่นหอมๆจากเตย
…
เตย…ดีแล้ว
ทำต่อไป
แต่ไม่ใช่กับคนแบบนั้น
พี่รองโทรมาตอนบ่าย
เราพูดกับเค้าว่า
“พี่…ทำไมใช้ชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้”
เราถามเค้าว่า
“พี่ทำยังไงอะ…ถึงใช้มันมาได้เป็น 10ๆปี”
พี่เค้าหัวเราะและบอกว่า
“เดี๋ยวคุณก้อต้องผ่านมันแบบผม”
…
คนเรายึดเอาความคิดตัวเองเป็นหลักก่อนเสมอๆ
อีโก้ตัวโต…กูมองไม่เห็นมึง
อีโก้กูตัวโตกว่า
อีโก้มึงเป็นยังไง
เห็นมั๊ย…มึงเห็นมั๊ย…นี่ไงอีโก้กู
อีโก้เรา…ก้อตัวใหญ่มากพอที่จะบังตัวเรามึดเหมือนกัน
อีโก้…ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับคนที่เรารัก
เก็บอีโก้เอาไว้…ใช้กับ…ศัตรูและผู้เข้าแข่งขันของเรา…ดีกว่า
…
เหล้า…ใครบอกไม่ช่วยอะไร
ช่วยได้ในปริมาณที่พอเหมาะ
มากเกินไป…จะงงหลังจากตื่นนอน
กินน้ำเยอะๆ เวลากินเหล้า
…
ไม่มีใครทำร้ายตัวเราได้เท่ากับตัวเราเอง
จริงสัดสัด
สาดดดดดดดดดดดดดด
…
รู้…ดีกว่าไม่รู้ห่าอะไรเลย
ยังยืนยันคำนี้อยู่
รู้หมด…ไม่สบายใจแบบสบายใจ
แต่ไม่รู้อะไร…ไม่มีความสบายใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย
เพราะรู้หมด…จะไม่เหลืออะไรให้คิดนอกจากคิดเยอะ
แต่ไม่รู้อะไร…มันมากับความไม่สบายใจ…และคิดมาก
ขอบอก…ว่าต่างกัน
…
เรามักมองไม่เห็นคนที่อยู่ใกล้ๆ
ใกล้เกิน…ชินชา…ประจำวัน
ไกลๆ…ตื่นตา…ตื่นใจ
คนเรานี่มัน…แม่ง…จริงๆเลยหวะ
ให้ตาย!!!
…
วิ่งแล้วเมื่อย
เมื่อยแล้วเหนื่อย
เหนื่อยแล้วหอบ
หอมแล้วอยากหยุดพัก
ตอนนี้…กำลังหอบแฮ่กๆๆ
อีกเดี๋ยวคงได้หยุดพัก
พักนานๆ…จะเริ่มไม่อยากวิ่ง
กูอยากนั่งนิ่งๆ…ไม่วิ่งแล้ว
…
อีกครั้ง
เมาในปริมาณที่พอเหมาะ…มันช่วย
ตลกดี
ตั้งใจจะไปซื้อขนม ซื้อของกินที่สยาม
แต่สุดท้าย
ก้อเดินวนไปมาเป็นตัวอะไรไม่รู้
ได้ที่นั่งก้อโทรศัพท์
พูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
…
มาทำไมว่ะสยาม
มาทำไมวะเนี่ย
…
แต่…รู้สึกตัว
ว่าดีขึ้น
ดีขึ้น
ดีขึ้น
มันมาแป๊บเดียว
แล้วมันก้อไป
อยู่ไม่นาน…รู้สึกไม่นาน
คงเป็นเพราะว่า…ทั้งชา
ทั้งชิน
…
ก้อบอกแล้ว ว่าอยากมีความสุข
…
คุยกับพี่รองวันนี้
ตอน 4 ทุ่มกว่าแกมะเสจมา
โคตรง่าย…โคตรสั้น
“อย่านอนร้องไห้น่ะ”
…
พี่…
พี่ไม่รู้หรอก…อ่านมะเสจพี่นั่นแหละ
เตยอะ…จะร้องไห้เอา
…
รู้สึกดีมากจริงๆ
…
ที่มีคนนึกถึงความรู้สึกของเรา
n_n
ตอนแรก…คิดว่าจะไม่ลบ
แต่วันนี้ลบไปแล้ว
เพราะว่า…
ถ้าไม่ลบ
ทุกครั้งที่เห็น
เรารู้สึก
เสียใจ
.
.
.
3 ทุ่มกว่า
เดินตากฝนปรอยๆยิบๆอยู่ที่ซอยหลังสวน
ความคาดหวัง…มันทำให้เราทรมาน
ความคาดหวังทำให้เราเป็นทุกข์
ความคาดหวัง…ทำให้เราผิดหวัง
.
.
.
เพราะฉะนั้น
เราจึงลบออกไปหมดเลย
ลบหมดแล้ว
เริ่มที่เรื่องง่ายๆ
ก่อนที่จะทำเรื่องที่ยาก
ต้องเริ่มนับ 1
เพราะถ้าไม่นับ 1 จะไปที่ 10-500 ไม่ได้
.
.
.
นับแล้ว
.
.
.
นับ…ตั้งแต่นี้..เป็นต้นไป
.
.
.
.
.
.
กอด…ตัวเอง…แรงๆ