Between Me And World’s Weblog

ร้องไห้อีกแล้ว

มันยังคงเป็นเรื่องที่เราตลกอยู่เสมอๆ

ที่

ยังรู้สึกรักคนๆนี้เหมือนกับวันที่เรารู้ตัวว่าเรารักเค้า

ทั้งๆที่

ตามเหตุและผลและสถานการณืต่างๆที่เกิดขึ้นและกำลังจะเกิดขึ้น

เรามีศักดิ์และศิทธิ์เต็มที่ๆที่จะเกลียดเค้า

 แต่ไม่รู้สึกแบบนั้นเอาซะเลย

ไม่ใช่ว่าไม่อยากน่ะ อยากเหมือนกัน

แต่ไม่เคยที่จะรู้สึกแบบนั้นนี่สิ

เราถึงรู้สึกว่ามันตลก

ทุกความรู้สึกมันยังชัดเหมือนเมื่อ 2 ปีที่ผ่านมา

ไม่เคย…หันไปมองใครเลย

มีความสุขที่อยู่ตรงนี้

ยิ่งทำให้เข้าใจว่าทำไมถึงไม่เคยอยากไปไหน

ไม่เคยมองหาใครเพิ่มเติม

ไม่เคย…ต้องการอะไรให้มันมากกว่าเท่าที่มี

ครอบครัว

เพื่อน

คนรัก

ผู้คนรอบตัว

ไม่รู้สึกเลยว่าอยากจะพบปะใครให้มากขึ้น

เรารู้สึกว่าเราพอใจและมีความสุขกับทุกอย่างที่มีอยู่ในตอนนี้จริงๆ

พอใจแล้ว มีความสุขมากแล้ว

ถึงแม้ว่าในคววามสุขที่ว่า

มันจะมีบางมุมที่มันไม่สบายใจหรือทุกข์ใจบ้าง

แต่…มีความสุขมากน่ะ

เท่านั้นแหละ

เพราะว่า…เดี๋ยวทุกอย่างมันก้อจะค่อยๆเปลี่ยนไป

เพราะเราเองก้อยังหยุดอยู่ตรงนี้ไม่ได้

อยากจะหยุดจะตายไป

แต่ไม่ได้แล้ว ก้อคงไม่ได้ ก้อเดินมันต่อไป

ไม่เคยอยากจะเจอรักแท้อีกเลย

รู้สึก…เหมือนมันไม่มีอยุ่จริง

นอกจากพ่อกับแม่และพี่ชายกับหมาที่บ้านแล้ว

ไม่มีจริงๆ

คนที่จะรักเราได้หมดใจ และหยุดอยู่ตรงนี้กับเรา

เป็นเรื่องที่น่าเศร้าแต่จริง

การที่ใครซักคนต้องการปกป้องเรา

บางที

มันแค่ข้ออ้างที่เค้าจะปกป้องตัวเอง

ผ่านมานานร่วม 5 เดือนแล้ว

แต่ไม่มีวันไหนเลยซํกวันที่จะลืมเรื่องพวกนั้นและความรู้สึกนั้น

พูดจริงๆน่ะ…เรื่องพวกนั้นยังคงผ่านเข้ามาทุกวัน

มันไม่เคยหายไปไหนเลย

…

เป็นความจริงที่ว่าเวลาที่เรารู้สึกในแง่ลบกับบาวสิ่งบางอย่าง

เรามักจะจดจำมันเอาไว้มากกว่าเรื่องราวที่ดีๆ

…

ไม่เคยรู้สึกเหมือนเดิมอีกเลย

มันมีแผ่นอะไรซักอย่างบางๆที่คอยกรองเอาความรู้สึกในแง่บวกต่อบางอย่างเอาไว้

กันความรู้สึกนั้นเอาไว้ไม่ให้มันจมลงไปรวมกับความรู้สึกทั้งหมดนั่น

ตัวของเรา ใจของเรา

เรารับรู้ต่อสิ่งที่อยู่ในตัวเราได้ดีว่ามันไม่เหมือนเดิม

บางอย่างที่เราไม่เคยพูดถึงมัน

คำบางคำที่เราไม่เคยพูดมันออกมาอีกเลย

เพราะ…เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถพูดมันออกไปได้อีก

ไม่สามารถรู้สึกแบบนั้นได้อีก

ความรู้สึกไว้ใจที่เราอยากจะมอบให้ต่อใครๆ

เราไม่อยากให้ใครอีกแล้วในตอนนี้

เป็นการยากที่จะไว้ใจและเชื่อใจใครได้เต็มๆอีกซักครั้ง

…

ครั้งนึงที่เราเคยหยุด

มันเป็นแค่ครั้งนึงที่เคยหยุด

วันนี้เราไม่ได้หยุดอยู่ตรงจุดนั้นอีกแล้ว

ขามันออกเดินแล้วมันก้อไม่อยากจะหยุดอีกแล้ว

…

เคยเหนื่อยที่จะต้องเดิน

แต่ตอนนี้ เราเหนื่อยที่จะหยุดพัก

…

อาจจะจริง

ที่เราเคยพูดออกไป

…

แล้วเราจะรักใครได้อีก

รู้จักกันมาตั้งนาน

เพิ่งรู้รึไงว่าเรา art แดก

…

คนมีความรู้?

ตกลงคุยมาตั้งนาน…เราไม่ใช่คนมีความรู้เลยเหรอเนี่ย

คน art แดก…ไม่มีความรู้!!!

…

ไม่ใช่แล้วหละ

เราไม่ใช่ 1 ในตัวเลือกน่ะ

บ้าไปกันใหญ่แล้ว

…

ช่างเป็นเรื่องที่ปียังก้าจริงๆเลย

-_-”

วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007

เป็นวันที่ไม่น่าจดจำเอาซะเลยในชีวิต

…

วันที่…เรายืนอยู่ริมถนนสีลม

คุยโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกที่แย่ที่สุดในรอบ 24 ปี

วันที่เรายืนหันหลังให้ถนน…หันหน้าให้ร้านอะไรไม่รู้

ที่ปิดร้านเพราะเทศกาลกินเจ

และ…ยืนร้องไห้

พร้อมๆกับพูดใส่โทรศัพท์ให้พี่รองฟังว่า…

…

พี่…เจ็บมากเลย

เตยเสียใจมาก…เตยเจ็บมากๆ

เจ็บ

เจ็บ

เจ็บ

เจ็บ

…

พี่รองเงียบ…บอกว่า

“ผมเข้าใจ”

…

“ถ้าผมอยู่ตรงนั้น…ผมคงดึงคุณมากอดและลูบหัว”

…

เราปล่อยเสียงโฮออกมาเบาๆ…และบอกพี่รองว่า

“พี่…ตอนนี้เตยต้องการสิ่งนี้มากที่สุด”

.

.

.

เราบอกพี่รอง

“พี่…เตยจะผ่านมันไปได้ใช่มั๊ย

พอเตยผ่านมันไปได้…เตยจะรู้สึกดีกับตัวเอง

ว่ามันไม่สามารถทำให้เตยแย่ได้เท่าที่มันต้องการใช่มั๊ย”

…

“วันนึงข้างหน้า…ถ้าเตยเจอปัญหา

เรื่องนี้มันจะทำให้เตยรู้ว่ามันจะผ่านไปใช่มั๊ย”

…

“เตยจะดีขึ้นเรื่อยๆใช่มั๊ยพี่รอง”

…

พี่รองบอกว่า”ใช่”

.

.

.

บางที…วันจันทร์ที่ 14 ตุลาคม 2007

อาจเป็นวันที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตวันนึงก้อได้

.

.

.

วันที่เรารู้สึก…ว่าเราเข้าใจชีวิตมากขึ้นอีกขั้นนึง

สรุปว่าทุกอย่างตอนนี้เหมือนกลับมาเริ่มต้นใหม่อีกครั้งนึง

แต่เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่รู้ตัวเลยว่ามันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง

เป็นการเริ่มต้นแบบที่เราไม่ได้ต้องการให้มันเกิด

แต่มันเกิดจากเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดในหนึ่งวัน

…

ไม่ได้อยู่ที่ใครอีกแล้วในตอนนี้

ทุกอย่างกลับมาเริ่มที่เรา โดยมีเราเป็นคนเลือก

เตยจะเลือกอะไร

…

จริงๆทุกอย่างที่เกิดขึ้นทั้งหมดก้อแสดงให้รู้ได้แล้วว่าไม่ได้ขาดแค่ความมั่นคง

แต่ขาดทั้งความหนักแน่น

ไม่มีความคิดที่คิดถึงคน 2 คน

และที่ร้ายที่สุดคือขาดความไว้ใจ

โกหกตอแหลโดยที่คิดเข้าข้างตัวเองว่ามันดีสำหรับแร

แต่จริงๆแล้วมันคือการหาข้ออ้างให้ตัวเองที่จะทำอะไรซํกอย่างมากกว่า

…

เตยจะต้องเจอกับมันต่อไป ถ้าหากว่าเตยไม่ทำ

และเตยก้อจะต้องขึ้นๆลงๆขึ้นๆลงๆในความรู้สึกแบบนี้ไปอีก

มันจะกลายเป็เรื่องธรรมดาเรื่องนึง

กลายเป็นการยอมรับทุกอย่างเข้ามาโดยไม่รู้ตัว

…

เคารพตัวเอง

เตยดี

เตยดีอยู่แล้ว

เตยทำดีที่สุดแล้วเท่าที่เตยจะทำได้

สิ่งที่ได้มามันไม่มีค่าคู่ควรกับสิ่งที่เตยให้ไป

มันไร้ค่า

…

เตย เตย เตย

เตยหอมๆ

เตยหอม…เตยหอม

…

ตัวเธอมีคุณค่ามากกว่าที่เค้าคิด

เค้าทำสิ่งที่ลดคุณค่าของเธอ

แล้วเธอจะต้องยอมไปเพื่ออะไร

ในเมื่อความรักที่มีให้…เค้าไม่เคยมองเห็นมัน

…

เป็นเตยหอม…ไม่ได้หมายความว่าทุกคนจะต้องได้กลิ่นหอมๆจากเตย

…

เตย…ดีแล้ว

ทำต่อไป

แต่ไม่ใช่กับคนแบบนั้น

พี่รองโทรมาตอนบ่าย

เราพูดกับเค้าว่า

“พี่…ทำไมใช้ชีวิตมันถึงได้ยากขนาดนี้”

เราถามเค้าว่า

“พี่ทำยังไงอะ…ถึงใช้มันมาได้เป็น 10ๆปี”

พี่เค้าหัวเราะและบอกว่า

“เดี๋ยวคุณก้อต้องผ่านมันแบบผม”

…

คนเรายึดเอาความคิดตัวเองเป็นหลักก่อนเสมอๆ

อีโก้ตัวโต…กูมองไม่เห็นมึง

อีโก้กูตัวโตกว่า

อีโก้มึงเป็นยังไง

เห็นมั๊ย…มึงเห็นมั๊ย…นี่ไงอีโก้กู

อีโก้เรา…ก้อตัวใหญ่มากพอที่จะบังตัวเรามึดเหมือนกัน

อีโก้…ไม่เหมาะที่จะนำมาใช้กับคนที่เรารัก

เก็บอีโก้เอาไว้…ใช้กับ…ศัตรูและผู้เข้าแข่งขันของเรา…ดีกว่า

…

เหล้า…ใครบอกไม่ช่วยอะไร

ช่วยได้ในปริมาณที่พอเหมาะ

มากเกินไป…จะงงหลังจากตื่นนอน

กินน้ำเยอะๆ เวลากินเหล้า

…

ไม่มีใครทำร้ายตัวเราได้เท่ากับตัวเราเอง

จริงสัดสัด

สาดดดดดดดดดดดดดด

…

รู้…ดีกว่าไม่รู้ห่าอะไรเลย

ยังยืนยันคำนี้อยู่

รู้หมด…ไม่สบายใจแบบสบายใจ

แต่ไม่รู้อะไร…ไม่มีความสบายใจอะไรหลงเหลืออยู่เลย

เพราะรู้หมด…จะไม่เหลืออะไรให้คิดนอกจากคิดเยอะ

แต่ไม่รู้อะไร…มันมากับความไม่สบายใจ…และคิดมาก

ขอบอก…ว่าต่างกัน

…

เรามักมองไม่เห็นคนที่อยู่ใกล้ๆ

ใกล้เกิน…ชินชา…ประจำวัน

ไกลๆ…ตื่นตา…ตื่นใจ

คนเรานี่มัน…แม่ง…จริงๆเลยหวะ

ให้ตาย!!!

…

วิ่งแล้วเมื่อย

เมื่อยแล้วเหนื่อย

เหนื่อยแล้วหอบ

หอมแล้วอยากหยุดพัก

ตอนนี้…กำลังหอบแฮ่กๆๆ

อีกเดี๋ยวคงได้หยุดพัก

พักนานๆ…จะเริ่มไม่อยากวิ่ง

กูอยากนั่งนิ่งๆ…ไม่วิ่งแล้ว

…

อีกครั้ง

เมาในปริมาณที่พอเหมาะ…มันช่วย

ตลกดี

ตั้งใจจะไปซื้อขนม ซื้อของกินที่สยาม

แต่สุดท้าย

ก้อเดินวนไปมาเป็นตัวอะไรไม่รู้

ได้ที่นั่งก้อโทรศัพท์

พูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

 …

มาทำไมว่ะสยาม

มาทำไมวะเนี่ย

 …

แต่…รู้สึกตัว

ว่าดีขึ้น

ดีขึ้น

ดีขึ้น

มันมาแป๊บเดียว

แล้วมันก้อไป

อยู่ไม่นาน…รู้สึกไม่นาน

คงเป็นเพราะว่า…ทั้งชา

ทั้งชิน

…

ก้อบอกแล้ว ว่าอยากมีความสุข

…

คุยกับพี่รองวันนี้

ตอน 4 ทุ่มกว่าแกมะเสจมา

โคตรง่าย…โคตรสั้น

“อย่านอนร้องไห้น่ะ”

…

พี่…

พี่ไม่รู้หรอก…อ่านมะเสจพี่นั่นแหละ

เตยอะ…จะร้องไห้เอา

…

รู้สึกดีมากจริงๆ

…

ที่มีคนนึกถึงความรู้สึกของเรา

n_n

ตอนแรก…คิดว่าจะไม่ลบ

แต่วันนี้ลบไปแล้ว

เพราะว่า…

ถ้าไม่ลบ

ทุกครั้งที่เห็น

เรารู้สึก

เสียใจ

.

.

.

3 ทุ่มกว่า

เดินตากฝนปรอยๆยิบๆอยู่ที่ซอยหลังสวน

ความคาดหวัง…มันทำให้เราทรมาน

ความคาดหวังทำให้เราเป็นทุกข์

ความคาดหวัง…ทำให้เราผิดหวัง

.

.

.

เพราะฉะนั้น

เราจึงลบออกไปหมดเลย

ลบหมดแล้ว

เริ่มที่เรื่องง่ายๆ

ก่อนที่จะทำเรื่องที่ยาก

ต้องเริ่มนับ 1

เพราะถ้าไม่นับ 1 จะไปที่ 10-500 ไม่ได้

.

.

.

นับแล้ว

.

.

.

นับ…ตั้งแต่นี้..เป็นต้นไป

.

.

.

.

.

.

กอด…ตัวเอง…แรงๆ